Tennis Magazine

MELBOURNE - Een jaar of wat geleden verscheen de autobiografie van Pete Sampras, met de veelzeggende titel ‘A Champion’s Mind’. De Amerikaan vertelt in het boek over hoe hij uit heeft kunnen groeien tot de kampioen die 14 Grand Slams wist te winnen.

 

Als er in het vrouwencircuit twee speelsters zijn die over een ‘kampioenenbrein’ beschikken, dan zijn het Serena Williams en Justine Henin wel. De finale van de Australian Open was niet zozeer een strijd tussen twee wereldtoppers die vlekkeloos tennis speelden, alswel een mentaal gevecht tussen twee grootheden uit de sport. Beide speelsters waren op hun best wanneer ze achter stonden, wanneer het sterke overlevingsinstinct bij de meervoudige Grand Slam-kampioenen van zich doet spreken.

 

Henin begon als beste aan de wedstrijd, maar Serena overleefde drie breakkansen in haar eerste twee opslagbeurten, waarbij de eerste game meer dan acht minuten duurde. Op 2-1 was het de Amerikaanse die verrassend genoeg als eerste een break pakte. De daaropvolgende game werd duidelijk bij wie de steun van het publiek lag. Toen een lijnrechter een out-call zelf corrigeerde op breakpunt voor Henin - wat in het voordeel uitpakte van Williams -, reageerden de fans met boe-geroep. Door de wedstrijd heen werden winners van Henin met een veel explosiever gejuich ontvangen dan mooie punten van haar tegenstander.

 

Nadat beide speelsters een paar keer hun service verloren, leverde Henin op 4-5 haar opslag en daarmee de set in, door ondermeer 2 dubbele fouten te slaan. Het was een voorteken voor wat uiteindelijk het verschil zou betekenen in de wedstrijd: de kwaliteit van de service van beide speelsters. Waar Serena op de belangrijke momenten met een servicewinner of ace op de proppen kwam, scoorde Henin amper vrije punten met haar opslag. Sterker nog, vaak was het Williams die met de return gelijk het initiatief pakte in de rally.

 

Henin kroop in de tweede set door het oog van de naald, door op 2-3 een breakpoint te overleven. Net als Serena geeft ook de Belgische zich nooit zomaar gewonnen. Vervolgens scoorde Henin vanaf deuce op 3-3 een ongelooflijke reeks van 15 achtereenvolgende punten, wat haar op een 1-0 voorsprong in de derde set bracht.

 

Williams is nog steeds de weg kwijt als Henin op 15-40 in de volgende game twee kansen op een break krijgt. Maar wat gebeurt er? Serena geeft zichzelf een mentale schop onder de kont, en tovert een paar kanonskogels van opslagen en een winnende forehand tevoorschijn. De Amerikaanse breekt vervolgens zelf de opslag van de Belgische, levert nog één keer haar servicegame in, maar stoomt dan door naar de overwinning. Bij 5-2 komt ze met 2 aces en een servicewinner op 40-0. Een backhand in de open hoek na een vierde goede opslag levert haar de zege op. “Ik serveerde bommen op de juiste momenten”, zei Serena zelf over haar optreden.

 

Henin kon tijdens haar speech bij de prijsuitreiking nog wel lachen. Natuurlijk was ze teleurgesteld, maar ze genoot van het feit dat ze weer in een Grand Slam-finale kon spelen, en dat het publiek haar zo had gesteund. Toen ze tijdens de persconferentie werd gevraagd de lange vliegreis naar huis vooral aan zal denken, zei Henin: “Ik zal blij zijn dat ik na vijf weken mijn hondje Deuce weer kan zien.”