Tennis Magazine

MELBOURNE - “Ik speelde weer het beste tennis van mijn leven.” Wanneer Roger Federer die woorden uitspreekt, dan kan je als tegenstander de Zwitser bijna bij voorbaat al de hand schudden. Federer serveerde sterk, speelde vijwel de gehele wedstrijd agressief tennis en zijn vernietigende forehand draaide op volle toeren.

 

Het duurde wel een paar games voordat Federer echt controle nam over de partij. Murray kwam terug van een 2-0 achterstand, en had op 2-2 drie kansen om een break voorsprong te nemen. Federer ging te veel mee in de lange rally met de Schot, maar nadat Murray zijn eerste breakkans zelf verprutste met een onnodig gemiste backhand, werd Federer wakker en schakelde hij over op een aanvallendere speelwijze. Op 4-3 brak hij Murray op love en stootte hij door naar setwinst.

 

Het mag een klein wondertje heten dat ik in staat was om te aanschouwen hoe Federer zijn zestiende Grand Slam-titel binnen handbereik kreeg. Helaas beschikt de Rod Laver Arena niet over een rijkelijke hoeveelheid persstoelen, zoals bijvoorbeeld het Arthur Ashe-stadion in New York, waardoor een groot aantal journalisten de finale gedwongen moest bekijken van achter hun televisie in het perscentrum. Engelse en Zwitserse journalisten kregen voorrang op de tribune, samen met wat andere grote media. Tennis Magazine kan helaas nog net niet concurreren met de New York Times. Maar ook de door deze blog inmiddels beroemd geworden Belgische verslaggever, die naast mij zit in de Media Work Room, had geen stoeltje.

 

Halverwege de eerste set konden we het niet langer aan om voor ons tv’tje te zitten. “Kom, we gaan kijken of we ergens binnen komen”, roept mijn Vlaamse collega. We lopen langs de ingangspoorten van het stadion. “We moeten het wel ergens proberen waar een meisje staat, dan hebben we meer kans”, meent onze slimme Belg. Dan komen we voorbij een erg drukke poort. Op papier de beste kans om ongemerkt naar binnen te sluipen. Maar helaas... geen meisje. Ai. Wat nu? Toch maar proberen. We sluiten aan in de rij, maar de stevige security guard met norse blik controleert alle kaartjes nauwkeurig. Verdorie. Daar gaat onze kans. Weer twee games wachten. We draaien ons om... maar wacht! Daar gaat achter zijn rug een tweede deur open, bedoeld als uitgang. “Snel, we rennen zo achterlangs naar binnen!”, roep ik. En jawel, zonder om te kijken vliegen we door de deur, en hup richting tweede ring. Alle stoelen zijn bezet, dus nemen we plaats op de trap. De persstoelen bevinden zich een stuk lager in het stadion en zitten iets comfortabeler, maar na deze manoeuvre voelen we ons alsof we op de eerste rij achter de spelers zitten. De mensen die wel een stoeltje hebben kijken ons aan alsof we net uit het gekkenhuis zijn ontsnapt. Daar zitten we dan, met onze stoere accreditatie om ons nek, in de top van de Rod Laver Arena... op de trap!

 

Goed, terug naar de wedstrijd. De eerste set is dus net afgelopen nadat we binnen zijn gekomen. We zien Federer ook in zijn met 6-4 gewonnen tweede set domineren, maar dan begint de Zwitser aan een dipje. De nummer één van de wereld werd een beetje lui in zijn voetenwerk, en begon als gevolg wat meer foutjes te maken. Murray forceerde de break, maar toen hij op 5-3 een kans kreeg om de set uit te serveren, was Federer weer vlijmscherp. En toen kwam de tiebreak, waar Murray grote kansen liet liggen om er nog een wedstrijd van te maken. Niet alleen miste hij zelf een reeks backhands, de Schot liet het ook na om agressief te zijn wanneer hij de kans kreeg. Tegen een Federer in topvorm is dat dodelijk. Vijf setpunten gingen er verloren in een nagelbijtend slotakkoord, voordat Murray op 11-12 Federer zijn 16^e Grand Slam-zege bezorgde met opnieuw een onnodig gemiste backhand.

Net als Federer vorig jaar moest Murray huilen tijdens zijn speech als verliezend finalist. Wij journalisten huilen met hem mee. Morgen nemen wij afscheid van de 36 graden in Melbourne en onze korte broeken, en mogen we met onze wintertruien aan boord 24 uur in een vliegtuig zitten op naar de sneeuw. Zomer in januari. Geen wonder dat de Australian Open de Happy Slam wordt genoemd.