Tennis Magazine

MELBOURNE - Het publiek kan zijn lachen nauwelijks inhouden. Vanaf de eerste bal die Victoria Azarenka slaat begint het al: het hoge gekreun dat de Wit-Russische zo typeert. Na vier punten heeft umpire Eva Azderaki er genoeg van: “Dames en heren, kunt u tijdens het spel alstublieft respect tonen naar de speelsters en geen geluid maken?” Gezien de decibellen die Azarenka zelf het stadion doorstuurt tijdens de rally’s, werkt de opmerking alleen maar extra op de lachspieren.

 

Het spelniveau van de nummer zeven van de wereld is daarentegen allesbehalve lachwekkend. Azarenka is niet onder de indruk van de harde klappen of reputatie van Serena, en neemt een vroege break voorsprong. Ze wint uiteindelijk de eerste set met 6-4 van een wat wisselvallige, maar zeker niet slecht spelende Serena. De Amerikaanse zakt vervolgens echter wel weg, waardoor Azarenka een 4-0 voorsprong in de tweede set kan nemen.

 

De nummer één van de wereld lijkt zowaar de wedstrijd te laten lopen. Ze beweegt nauwelijks meer naar ballen, maar toch behoudt ze haar servicegame. En dan lijkt ze plotseling een knop om te zetten. De elfvoudig Grand Slam-winnares slaat vanaf 4-1 de ene na de andere winner om de oren van Azarenka, die zelf ook nog verwoestend hard tegen de bal blijft slaan. Het einde van de set levert zo ongeveer het beste vrouwentennis op dat ik ooit heb gezien in mijn leven. Azarenka vecht tegen de brute kracht van Williams, maar een Serena in topvorm staat nu eenmaal op eenzame hoogte. Ze sleept de set eruit in een tiebreak en stoomt door naar de overwinning. Niets dan respect voor deze grote kampioene.

 

Respect verdient ook Roger Federer. Toegegeven, hij was wat lucky, zoals Nikolay Davydenko na afloop tijdens de persconferentie zei. Nadat de nummer zes van de wereld echter de kans van zijn leven liet liggen om een 6-2, 4-1 en dubbele break voorsprong te pakken in de tweede set (Davydenko liet 3 breakkansen op 3-1 onbenut, waarvan één dramatisch gemiste backhand die halfhoog in het servicevak stuiterde, en 9 van de 10 keer door de Rus afgemaakt zou worden), schakelde Federer direct een paar versnellingen bij en stond hij binnen no-time met 2-1 in sets voor. De Zwitser won 13 games op rij, waarbij hij tijdens een bepaalde periode maar liefst 29 van 32 gespeelde punten naar zich toe trok.

 

Davydenko veranderde van geoliede machine, plotsklaps in een desintigrerende roestbak. “Ik heb geen idee wat er na die game op 3-1 met me gebeurde. Ik was pissed off.” Davydenko zegt altijd precies wat hij denkt, en is niet bang voor de woorden die hij gebruikt. Eerder in de week had hij al keihard gezegd dat zijn vorige tegenstander Fernando Verdasco “mentaal niet sterk” is. Geen wonder dat de verslaggevers massaal afkomen op zijn persconferenties.

 

Terwijl Davydenko vertelt over zijn irritaties van de partij tegen Federer, verschijnt er een lach op zijn gezicht, omdat de journalisten smullen van zijn woordgebruik. Davydenko geniet zelf duidelijk van de respons die hij krijgt, en met alle plezier dikt hij het nog maar even wat verder aan. Ik was pissed off over mijn service, pissed off dat ik elke bal miste. Pissed off over heel mijn spel. Alles na die game was shit.” De verslaggevers liggen dubbel. “Het is goed dat je er nu om kan lachen”, merkt een oplettende journalist op. “Veel spelers zouden hier geïrriteerd ons te woord staan.” “Ach ja, ik zit hier nu met jullie gasten, wat kan ik nog doen?”, zegt hij vrolijk. Wat jammer dat we afscheid moeten nemen van de meest kleurrijke figuur van het toernooi. Gelukkig zien we hem in Rotterdam weer.